پيامبر صلى الله عليه و آله را ديدم كه فرمود : نزد آن اعرابى برو و به او بشارت بده كه خداوند او را بخشيده است . اين قصه را امام نووى در كتاب معروفش « الإيضاح » در باب 6 ، ص 498 بيان كرده است همچنان‌كه « ابن كثير » در تفسير مشهورش ذيل آيهء « وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ . . . » بيان داشته است . و « امام قرطبى » در تفسيرش به‌نام « الجامع » قصه‌اى شبيه اين را نقل نموده است و مىگويد : « ابوصادق » از على نقل مىكند كه گفت : بعد از سه روز كه از دفن پيامبر گذشته بود ، عربى بيابانى نزد قبر آمد ، خود را روى قبر انداخت و از خاك قبر بر سرش ريخت و گفت : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ما سخن تو را شنيديم و آن‌چه را از خدا دريافته بودى ما از تو گرفتيم و از جمله آيات نازل‌شده بر تو اين آيه است : « وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ . . . » و من بر خود ستم كرده‌ام و آمده‌ام تا تو برايم استغفار كنى ؛ پس صدايى از قبر برخاست كه مىگفت : محققاً تو مورد آمرزش قرار گرفته‌اى . « 1 » شبهه‌اى مردود همهء اين احاديث و روايات ، توسل را اثبات و تأييد مىكنند ؛ اما اگر كسى شبهه كند كه اين امر اختصاص به

--> ( 1 ) تفسير قرطبى ، ج 5 ، ص 265 .